Ensemble, faisons abroger la limitation des allocations d'insertion à 3 ans

Oproep van het netwerk STOP Art. 63§2

Accueil / Oproep van het netwerk STOP Art. 63§2
Wij, werknemers met en zonder vast werk1, roepen op tot een brede gemeenschappelijke campagne voor de onmiddellijke intrekking van artikel 63§2 en dit voor 1 januari 2015.

Wat houdt dit artikel 63§2 in?

Artikel 63§2 beperkt het recht op een zogenaamde ‘inschakelingsuitkering’ (de vroegere wachtvergoeding) tot drie jaar vanaf de leeftijd van 30 jaar2. Dit besluit is nog door de regering Di Rupo genomen, in december 2011, en werd geïntegreerd in het KB van 1991, dat de wettelijke reglementering vastlegt voor het hele werkloosheidsstelsel. Op grond van dit artikel zullen vanaf 1 januari 2015 in opeenvolgende golven duizenden3 werknemers zonder vast werk uit het werkloosheidsstelsel uitgesloten worden. Allemaal mensen die aan het einde komen van de periode waarin ze recht hebben op een werkloosheidsvergoeding.

Het zullen voornamelijk vrouwen (65%) en eenoudergezinnen zijn (vooral moeders met kinderen ten laste, vermits 81% van de gezinshoofden die in aanmerking komen voor een eventuele uitsluiting, vrouwen zijn), maar ook mensen die deeltijds werken, mensen met interim-werk, een statuut als artiest en anderen die er niet in geslaagd zijn om in een gegeven periode voldoende “arbeidsdagen” bij elkaar te krijgen om op basis van hun werk recht te hebben op werkloosheidsuitkeringen.

Een wijziging van beslissende betekenis

Deze maatregel betekent een ingrijpende verandering in het tot nu toe in België gevoerde beleid voor ‘activering van werkzoekenden’. In plaats van de verplichting om werk te zoeken, komt de verplichting werk te vinden! We willen erop wijzen dat vandaag in België meer dan een miljoen mensen volledig of gedeeltelijk zonder werk zitten voor een gemiddelde van ongeveer… 50.000 werkaanbiedingen per maand4!

In een dergelijke context met zo weinig werk gaan beweren dat als je de mensen uithongert ze vanzelf wel werk zullen vinden, kan je alleen maar ziekelijk noemen. Het enige dat zal gebeuren, is dat het percentage armen dat België nu al telt, nog wat sterker zal stijgen5. En dan bedenken dat België een van de rijkste landen ter wereld is (volgens cijfers van het IMF staat België op de 17e plaats in de wereld wat betreft bbp/inwoner, 10e in Europa, voor Frankrijk, Italië, Engeland en… Duitsland)6.

Budgettair, economisch en sociaal compleet absurd

En waarvoor is dat goed? Het bedrag dat de regering verwacht met deze maatregel te besparen, is ronduit belachelijk. (0,1% – zie grafiek)

En dan tellen we nog niet mee dat deze besparingen voor een deel7 hun terugslag zullen hebben op de uitgaven van de OCMW’s die nu al ten einde raad zijn, vooral in de armste gemeenten. Het riskeert de ‘territoriale’ ongelijkheid tussen bepaalde regio’s in ons land te versterken (we hebben het dan even niet over de sociale ongelijkheid…). Het creëert ongezonde concurrentie tussen mensen die al niet veel hebben, een voedingsbodem voor racisme.

Graphique 1

– DEPENSES DE L’ETAT 2012 = UITGAVEN VAN DE STAAT 2012
– 45,6 Mds = 45,6 mld.
– PAIEMENT DE LA DETTE = BETALING VAN DE SCHULD
– 26,9 Mds = 26,9 mld.
– EVITEMENT FISCAL DES SOCIETES* = BELASTINGONTWIJKING DOOR BEDRIJVEN*
– ALLOCATIONS CHOMAGE = WERKLOOSHEIDSUITKERINGEN
– ECONOMIES ESPEREES PAR LA REFORME DU CHOMAGE = VERHOOPTE BESPARINGEN DOOR DE HERVORMING VAN DE WERKLOOSHEID
– * De andere vormen van wettelijk « toegestane » ontwijking zouden hieraan toegevoegd moeten worden. Vooral de illegale belastingontduiking overschrijdt ruimschoots de hier vermelde bedragen om precies te zijn (hoewel ze met moeite exact te berekenen is).

Deze maatregel is ook vanuit economisch standpunt absurd. Hij zal geen enkel betekenisvol effect hebben op de werkloosheid vermits deze maatregel geen werkt schept. Integendeel, het is een maatregel die het voor de meest kwetsbaren onder ons alleen nog moeilijker zal maken om mee te draaien in de Belgische economie. Het komt, weliswaar alleen op korte termijn, uitsluitend ten goede aan de bedrijven en hun aandeelhouders.

Op middellange termijn zal het van België nog meer een samenleving met meerdere snelheden maken, waarin de ‘verliezers’ gedwongen zullen zijn terug te keren naar hun ouders of meerdere jobs moeten gaan combineren. We riskeren een samenleving met meer zwart werk, toenemende kleine criminaliteit, prostitutie, meer daklozen en bedelaars… Uiteindelijk zal dit leiden tot sociaal verval van een hele gemeenschap, angst en isolement waar de armste gezinnen (en/of de meest weerbarstige) als eersten de gevolgen van te dragen krijgen.8. Het is dan ook sterk te vrezen dat deze maatregel een niet onaanzienlijke groep werknemers zal stigmatiseren en de mensen met en zonder werk nog meer zal verdelen terwijl ze er alle belang bij zouden hebben de rangen te sluiten.

Een politieke nederlaag voor alle werkende mensen

Want laten we ons niet vergissen, deze maatregel is op de allereerste plaats een rampzalige politieke nederlaag voor alle werknemers. België was het enige land ter wereld dat een systeem had van werkloosheidsvergoedingen die niet waren beperkt in de tijd. En dat kwam er niet zomaar. Het was een zeer belangrijke overwinning van de sociale strijd uit het verleden. Het versterkte het recht voor eenieder om vrijer te kiezen voor zijn werk. Het zette de arbeidersbeweging in haar geheel in een gunstiger krachtsverhouding.

Het is niet alleen een sterk symbool dat neergehaald wordt met deze maatregel. Maar het zal ook nog meer druk leggen op de arbeidsvoorwaarden die de afgelopen decennia al zwaar te lijden kregen onder de toegenomen gedwongen concurrentie.
Dat wie werk heeft, zich geen illusies maakt: deze maatregel heeft het ook op hen gemunt!
Hoe zullen zij immers hun eigen werkvoorwaarden nog kunnen verdedigen als er zoveel mensen staan te drummen om hun plaats in te nemen tegen om het even welke prijs?

Deze maatregelen schreeuwen dus om een tegenoffensief van alle werknemers samen, met of zonder vast werk. Zich vandaag zomaar gewonnen geven, zet de deur open voor de volgende regering om maatregelen door te voeren voor een algemene beperking van het hele stelsel van de werkloosheidsuitkeringen.

Inderdaad, hoe zouden ze hun eigen arbeidsvoorwaarden kunnen beschermen als zoveel mensen worden gedwongen hen te willen vervangen tegen eender welke prijs? Daarom vereisen deze maatregelen een reactie van van alle
loontrekkers, met of zonder werk. Vandaag capituleren is de weg vrij maken voor de volgende regering om verregaande beperking door te drukken 9.

inegalites en belgique

– LES INEGALITES EN BELGIQUE = DE ONGELIJKHEDEN IN BELGIË
– LES = DE
– 20% les plus pauvres = 20% armsten
– 20% les plus riches = 20% rijksten
– DETIENNENT = BEZITTEN
– DU PATRIMOINE EN BELGIQUE = VAN HET BELGISCH ERFGOED
– source : Le Soir / 5 juin 2013 = bron : Le Soir / 5 juni 2013

Wat wij eisen

Wij eisen van de Belgische regering dat ze begint met het intrekken van artikel 63§2 en dat ze terugkomt op alle genomen beslissingen die ingaan tegen ons werkloosheidsstelsel. Ons systeem is het precies door het ongelimiteerd karakter waard om erkend te worden als immaterieel cultureel werelderfgoed.
Wij eisen dat de RVA stopt met al zijn pesterijen tegen de werklozen, concreet via alle oproepen en controles voor de “activering van het zoekgedrag naar werk”.

Wij vragen ten slotte de versterking van ons stelsel van sociale zekerheid en een opwaardering voor alle sociale uitkeringen, werkloosheidsvergoedingen, pensioenen, ziektevergoedingen, tenlasteneming van zorgkosten en kinderbijslagen. Deze vormen immers het meest doeltreffende middel voor een zekere herverdeling van rijkdom en tegelijk een proeftuin voor economische verhoudingen die bevrijd zijn van de dwingelandij van rendabiliteit en productiviteit.

Onze Sociale Zekerheid is het resultaat van meer dan een eeuw strijd van vele werkende mensen. De strijd van de enige echte scheppers van economische waarde, mannen, vrouwen, kinderen, met en zonder vast werk. We mogen deze erfenis niet verloren laten gaan. Laat ons alles doen om te voorkomen dat zij die hierop ontegensprekelijk parasiteren deze waarde van ons afpakken en geleidelijk helemaal afbreken! Enkel een brede mobilisatie kan de huidige ideologie omverwerpen en, waarom niet, een nieuwe dynamiek op gang brengen die niet meer zuiver defensief is, maar ook in het offensief durft gaan. Uiteindelijk, om een beroemde filosoof te parafraseren: “We moeten ons niet schamen dat we de maan willen hebben. We hebben haar nodig!”10.

Dus doe mee, onderteken en verspreid deze oproep!

Naam en voornaam (verplicht)

Organisatie (facultatief)

Logo (facultatief)

Email (verplicht)

Commentaar

Contact

Envoyez-nous votre message.